Ελλάδα – Ισραήλ...

Του Δαμιανού Βασιλειάδη,
εκπαιδευτικού
.
Μετά την αποκάλυψη ότι πίσω από το διπλό εμπρησμό της εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά της Κρήτης κρύβονταν Αγγλοαμερικανοί πράκτορες και οι μυστικές τους υπηρεσίες (και δε γνωρίζουμε και ποιες άλλες), πρέπει να τεθεί το ερώτημα:
Σε τι αποσκοπούν τέτοιες ενέργειες και άλλες που συμβαίνουν στην Μεγαλόνησο.
Η άποψή μου είναι ότι όλες αυτές οι ενέργειες των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» Αγγλοαμερικάνων και όχι μόνο, που έχουν άμεση σχέση με τα εθνικά μας θέματα, Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονία, ΄Ηπειρο αποσκοπούν στα ακόλουθα:
1. Στην κατατρομοκράτηση των Ελλήνων, τους οποίους θέλουν να παρουσιάσουν ως αντισημίτες, ξενόφοβους, ρατσιστές, σωβινιστές κ.λπ και λπ.
2. Να επιστρατεύουν και ...

τους απανταχού Εβραίους εναντίον μας, για να μας απομονώσουν ακόμη περισσότερο με στόχο να υλοποιήσουν τα άνομά τους σχέδια ενάντια στην πατρίδα μας.
Ο στόχος αυτός αποτελεί τον πιο θανάσιμο κίνδυνο, γιατί οι Εβραίοι αποτελούν καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης της παγκόσμιας πολιτικής τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Αγγλία, αλλά και παντού ανά την υφήλιο.
Είναι γνωστό ότι το εβραϊκό λόμπυ επηρεάζει καθοριστικά την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, σε αντίθεση με το ελληνικό λόμπυ, το οποίο σχεδόν είναι ανύπαρκτο ή διασπασμένο και αναποτελεσματικό. Βέβαια σ’ αυτό φταίει και το ελληνικό κέντρο, με όλους τους υποτελείς πολιτικούς και τα νεοραγιάδικα κόμματα.
Αυτή η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Αποχρώσεις ενδείξεις υπάρχουν ανά την Ελλάδα σχετικά και με την σιωνιστική προπαγάνδα, να μας παρουσιάσουν ως ανέκαθεν αντισημίτες, ενώ είμαστε ενάντια στη σιωνιστική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους και όχι γενικά και αόριστα εναντίων των Εβραίων.
Στον τομέα αυτόν ασφαλώς και παίζουν ρόλο και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, αλλά και τα καθοδηγούμενα πανεπιστήμια, που θα εκδώσουν διατριβές για την κακομεταχείριση των Εβραίων στην Ελλάδα, κυρίως Θεσσαλονίκη. (Σίγουρα θα’ ναι κάποιος Σόρος από πίσω). Πρέπει να περιμένουμε στο μέλλον τέτοιες και παρόμοιες προβοκάτσιες σαν αυτή της Κρήτης (βλ. την προβοκάτσια με την δήθεν βόμβα στο σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη). ΄Εχω υπόψη μου διατριβή και μάλιστα ΄Ελληνα «επιστήμονα», που υπηρετεί δήθεν επιστημονικά τέτοιες σκοπιμότητες. Εφιάλτες υπάρχουν πάντοτε. Η προπαγάνδα είναι πανούργα και παρουσιάζεται πάντοτε με το ποιο αγνό πρόσωπο. Παράδειγμα οι Αγγλοαμερικάνοι. (Βλ. δηλώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ) κα οι «σύμμαχοί μας». Κατακρεούργησαν ολόκληρο λαό στο Ιράκ, εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας. Το ίδιο στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το ίδιο πράττουν στο Αφγανιστάν και όπου θέλουν να περάσουν τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα.
3. Να μας μειώσουν και συντρίψουν το πατριωτικό φρόνημα, δημιουργώντας μας ενοχές και κόμπλεξ, - με το ζόρι -ως εθνοκεντρικούς, ξενοφοβικούς, ρατσιστές (βλ. τα βιβλία της κ. Θάλειας Δραγώνα και λοιπών εθνομηδενιστών και τον αφελληνισμό που επιχειρείται στην παιδεία. Πως θα ενσωματωθούν οι μετανάστες σε μια αφελληνισμένη παιδεία;) .
4. Να περάσουν ευκολότερα το νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό με τη μέθοδο του καρότου και του μαστιγίου. Του καρότου με την έννοια ότι εμείς είμαστε ανέκαθεν ένας φιλόξενος λαός, (βλ. ξένιος Δίας) και συγχρόνως του μαστιγίου με την έννοια ότι είμαστε τάχα ξενόφοβοι και ρατσιστές. (Τι θα κάνουν όλοι αυτοί, αν δεν τους επαληθεύσουμε κα αποδεχθούμε ότι δεν είμαστε ρατσιστές; Ας θυμηθούμε του Καβάβη; Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.)
5. Τελικά να συντρίψουν οποιαδήποτε αντίσταση του ελληνικού λαού, διασπώντας την κοινωνική συνοχή και την εθνική ομοψυχία και μεταβάλλοντας τον σε ένα άβουλο και χειραγωγούμενο υποκείμενο στα γρανάζια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης.
Και το τραγικό είναι ότι σε όλα αυτά τα εγκληματικά που λαμβάνουν χώρα εναντίον της πατρίδας μας συμμετέχουν και δυνάμεις από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά.
Εν κατακλείδι θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι αυτοί που από ιδιοτέλεια, καιροσκοπισμό και ιδεολογική σύγχυση είναι ενάντια στην πατρίδα τους ότι ο ελληνικό λαός δεν έχει τίποτε εναντίον οποιουδήποτε άλλου λαού, (ούτε του τούρκικου, ούτε του εβραϊκού, ούτε του σκοπιανού, ούτε του αγγλικού, ούτε του αμερικάνικου κ.λπ), παρά μόνον εναντίον των κυβερνήσεών τους που επιβουλεύονται την πατρίδα μας.

Αναρτήθηκε από press.gr@hotmail.com στις 6:00:00 μ.μ.

η συνέντευξη της χρονιάς

Τη συνέντευξη της χρονιάς, έκανε δημοσιογράφος της εφημερίδας ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, που ταξίδεψε μέχρι τα Σκόπια και πήρε μια ιστορική συνέντευξη από τον πρώτο πρόεδρο της ανεξάρτητης δημοκρατίας της FYROM, Κίρο Γκλιγκόροφ (Киро Глигоров)

«Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στην περιοχη», δηλώνει χαρακτηριστικά, ο 92χρονος πρώτος πρόεδρος των Σκοπίων.
«Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια», τονίζει και επισημαίνει «αυτά είναι αστειότητες. Κομμάτι της Ελλάδας είναι σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας.
Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Ελλάδας στα εδάφη αυτά και βεβαίως το δικαίωμά της να τα διατηρήσει. Πρέπει όμως να καταλάβεται», αναφέρει ο κ. Γκλιγκόροφ, «πως ζούμε σε μια περιοχή που αποκαλείται ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και πιστεύω πως έχουμε και εμείς το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε «Μακεδόνες» χωρίς αυτό να δημιουργεί πρόβλημα».
«Έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχθεί ότι ο Παράδεισος είναι «Μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας…» δηλώνει χαρακτηριστικά ο Κίρο Γκλιγκόροφ.
Συνέντευξη του πρώτου προέδρου των Σκοπίων κ. Κίρο Γκλιγκόροφ στον Παναγιώτη Σαββίδη για το «Πρώτο Θέμα»
- Κύριε πρόεδρε, πώς είδατε την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως δημιουργούνται πλέον συνθήκες για την επίλυση της διαφοράς στο θέμα της ονομασίας;
«Εγώ ανήκω ιδεολογικά στον ίδιο χώρο, οπότε χάρηκα. Για το ενδεχόμενο λύσης, ωστόσο, είμαι απαισιόδοξος, αφού πληροφορήθηκα πως και η νέα ελληνική κυβέρνηση κάνει λόγο για «κόκκινες γραμμές» από τις οποίες δεν μπορεί να υποχωρήσει».
- Το 1993, στα Τίρανα, είχατε δηλώσει ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής, ότι δεν συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ.
«Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια».
- Γιατί τότε το ανθελληνικό κλίμα και η εμμονή στον «αρχαιομακεδονισμό» τα τελευταία χρόνια στη χώρα σας, δηλαδή να αποδείξουν κάποιοι επίσημα πως κατάγεστε απευθείας από τους αρχαίους Μακεδόνες;
«Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτό που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Η Ιστορία είναι ένα παγκόσμιο αγαθό – αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική. Οι Έλληνες νομίζουν πως εμείς θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Δεν λέω πως οι ανησυχίες αυτές είναι άνευ λόγου, αφού υπάρχουν υπερβολές και από τη δική μας πλευρά. Υπάρχουν ιστορικοί στη χώρα μου που υποστηρίζουν πως εμείς βρισκόμαστε στα χώματα αυτά 2.000 χρόνια πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Για γέλια, δηλαδή… Έλεγα σε έναν φίλο μου ιστορικό ότι έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί και ότι ο Παράδεισος είναι «μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας…»
- Τι ακριβώς συνέβη με αυτή την περιβόητη ιστορία με τη βαλίτσα και το ένα εκατομμύριο δολάρια το 1993; Επιχειρήθηκε να σας εξαγοράσει η τότε ελληνική κυβέρνηση;
«Την εποχή εκείνη πληροφορήθηκα πως χωρίς να το γνωρίζω αντιπροσωπίες των μυστικών υπηρεσιών των δύο χωρών πραγματοποιούσαν μυστικές συναντήσεις για ανταλλαγή πληροφοριών. Όταν το έμαθα κάλεσα στο γραφείο μου τον υπουργό Εσωτερικών Λιούμπομιρ Φριτσκόφσκι και ζήτησα εξηγήσεις. Εκείνος μου είπε πως επρόκειτο για μια «φυσιολογική» διαδικασία ανάμεσα στις μυστικές υπηρεσίες για τη συγκέντρωση πληροφοριών. Στην ίδια συζήτηση πληροφορήθηκα ότι ο στρατηγός Γρυλλάκης βρισκόταν στα Σκόπια γιατί είχε φύγει κρυφά από την Ελλάδα προκειμένου να μη δικαστεί για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών σε πολιτικά πρόσωπα της Ελλάδας».
- Ξέρατε ότι ο κ. Γρυλλάκης ήταν σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;
«Ασφαλώς. Γι’ αυτό και ζήτησα από τον υπουργό Εσωτερικών να εγκαταλείψει ο κ. Γρυλλάκης άμεσα τη χώρα. Ύστερα από δύο εβδομάδες ένας φίλος με πληροφόρησε ότι ο κ. Γρυλλάκης εξακολουθούσε να βρίσκεται στα Σκόπια και μάλιστα να συναντιέται με διάφορους δικούς μας και να συλλέγει πληροφορίες. Ξανακάλεσα τον υπουργό Εσωτερικών στο γραφείο μου και σε έντονο ύφος τού ζήτησα να εγκαταλείψει ο απόστρατος Έλληνας στρατηγός τη χώρα μέσα σε 24 ώρες».
- Τελικά εγκατέλειψε τα Σκόπια ο κ. Γρυλλάκης;
«Όχι μόνο δεν τα εγκατέλειψε, αλλά άρχισε να μου στέλνει και «δώρα»…»
- Δηλαδή;
«Κάποια στιγμή και αφού πίστευα ότι είχε εγκαταλείψει τη χώρα, έρχεται στο γραφείο μου ο υπουργός Εσωτερικών Φριτσκόφσκι με έναν αστυνομικό που κρατούσε στα χέρια ένα μικρό δέμα στολισμένο με κορδέλα. «Αυτό, κύριε πρόεδρε, είναι ένα δώρο για εσάς από τον κ. Γρυλλάκη επειδή του σώσατε το κεφάλι», μου είπε και διέταξε τον αστυνομικό να το ανοίξει. Ήταν ένα χρυσό ρολόι Rolex. Εγώ αντέδρασα λέγοντάς του ότι «δεν έσωσα κανένα κεφάλι» και ότι, παρόλο που ζήτησα να εγκαταλείψει τη χώρα, εκείνος βρισκόταν ακόμη στα Σκόπια. Ο υπουργός με τον αστυνομικό πήραν το Rolex κι έφυγαν».
- Υπήρξαν και άλλα «δώρα» από τον κ. Γρυλλάκη;
«Ο υπουργός επιστρέφει στο γραφείο μου, ύστερα από τρεις εβδομάδες, με τον αστυνομικό του να κρατάει ένα μεγάλο πακέτο. Το ανοίγει και βλέπω έκπληκτος έναν αρχαίο αμφορέα ανυπολόγιστης αξίας. «Τον ψάρεψαν από βάθος 2.000 μέτρων», μου είπε ο υπουργός, συμπληρώνοντας: «Ένα μικρό δώρο από τον κ. Γρυλλάκη για τη βοήθεια που του παρέχουμε». Εγώ βέβαια έβαλα τις φωνές, λέγοντάς του πως δεν εξαγοράζομαι και ότι οι ενέργειες του Έλληνα στρατηγού αποτελούν προσβολή για το πρόσωπο μου. Με σκυμμένο το κεφάλι ο υπουργός μου πήρε τον αρχαίο αμφορέα και έφυγε από το γραφείο μου, για να επιστρέψει ξανά σε δύο εβδομάδες».
- Με καινούριο «δώρο»;
«Με έναν χαρτοφύλακα ασφαλείας. Έρχεται, τον αφήνει στο γραφείο μου, ρυθμίζει τον κωδικό, ανοίγει τη βαλίτσα και μου λέει: «Έχετε ξαναδεί τόσα χρήματα στη ζωή σας, κύριε πρόεδρε;». Μέσα στον χαρτοφύλακα υπήρχε 1 εκατ. δολάρια σε μετρητά. Πήρε με τις δύο χούφτες του χαρτονομίσματα και τα σκόρπισε στον αέρα. «Γιατί δεν τα αποδέχεσαι;», με ρώτησε. Εγώ είχα κοκκινίσει από το κακό μου. Του απάντησα, λοιπόν: «Μάζεψε τα και σήκω φύγε. Ο πρόεδρος δεν εξαγοράζεται. Αυτή την ώρα παραβιάζεις το Σύνταγμα».»
- Κλείνοντας, κύριε πρόεδρε, ένα μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στους Έλληνες;
«Πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές θα πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις και να κυριαρχήσει η λογική ώστε να βρεθεί μια λύση. Είμαστε αναγκασμένοι να προχωρήσουμε από κοινού. Είμαστε γείτονες, ζούμε δίπλα-δίπλα. Εδώ τα βρήκε η Αρμενία με την Τουρκία, που οι διαφορές τους ήταν μεγαλύτερες και βαθύτερες, γιατί να μην τα βρούμε εμείς; Η επιμονή σε μία μόνο θέσης -ανεξάρτητα από ποια πλευρά προέρχεται- δεν οδηγεί πουθενά. Πιστεύω σε έναν τίμιο συμβιβασμό.»
Aναφορά της συνέντευξης στο Σκοπιανό Kanal5

Αναρτήθηκε από taxalia στις 10:54:00 μμ

«Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης: Ομογενειακή εφημερίδα με ιστορία 85 χρόνων

Κωνσταντινούπολη- «Ογδόντα πέντε χρόνια για την Πόλη, τον Πολίτη και τον Πολιτισμό», είναι το σλόγκαν της καθημερινής εφημερίδας «Απογευματινή», της Κωνσταντινούπολης, που τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει από τον παραδοσιακό τρόπο έκδοσης. Μέσα από τις σελίδες της αποτυπώνεται η ιστορία του ελληνισμού της Πόλης, από το 1925 μέχρι σήμερα. Ενός ελληνισμού, που αντέχει και διεκδικεί τη δική του ξεχωριστή θέση στο πολυεθνικό μωσαϊκό της χώρας των 72 εκατομμυρίων κατοίκων.
Αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες, ο σημερινός εκδότης της «Απογευματινής», ο Κωνσταντινοπολίτης Μιχάλης Βασιλειάδης, φροντίζει ώστε η εφημερίδα να φτάνει όχι μόνο στους 600 και πλέον ομογενείς συνδρομητές στην Τουρκία, αλλά και σε χιλιάδες αποδέκτες, μέσω του διαδικτύου, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. «Η εφημερίδα μας, μαζί με την Τζουμχουριέτ, θεωρείται η παλιότερη στην Τουρκία», τονίζει σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από την Κωνσταντινούπολη, ο κ. Βασιλειάδης και προσθέτει: «Δύο αδέλφια, ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Βασιλειάδη, Έλληνες φαρμακοποιοί της Πόλης, εκδίδουν για πρώτη φορά, στις 14 Ιουλίου του 1925, την ημερήσια ελληνική εφημερίδα «Απογευματινή».
Για την ιστορία, ο κ. Βασιλειάδης μας αναφέρει ότι ο εξάδελφος του πατέρα του, Αντώνης Βασιλειάδης, που λόγω των πολιτικών συγκυριών είχε απολέσει την άδεια λειτουργίας του φαρμακείου, κατάφερε να πάρει την άδεια για την εφημερίδα μέσω Τούρκων συμμαθητών που είχε στην Άγκυρα. Μέχρι το 1927, επικεφαλής της εφημερίδας ήταν ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της εποχής, ο Έλληνας Καβαλιέρο Μαρκουίζο, ακούραστος μαχητής της πένας, που απελάθηκε τελικά από την Τουρκία το 1956 και πέθανε πάμφτωχος στην Αθήνα. «Από 80 φύλλα, που είχε στην αρχή της κυκλοφορίας της, η εφημερίδα έφτασε πολύ σύντομα να πουλάει 30.000 φύλλα, αριθμός ρεκόρ για τα δεδομένα της εποχής», σημειώνει ο κ. Βασιλειάδης. Το 1927 τον αντικατέστησε ο Γρηγόρης Γιαβερίδης, ο οποίος «ήξερε καλά την τέχνη της αυτολογοκρισίας και έτσι κατάφερε να περάσει το πλοίο από τις συμπληγάδες και να διατηρήσει την πλεύση του επί πολλών δεκαετιών», όπως μας αναφέρει ο κ. Βασιλειάδης. Όλα αυτά τα χρόνια, η «Απογευματινή» πέρασε από πολλά κύματα, δεν έκλεισε όμως ποτέ, παρά μόνο από τις 6 έως τις 21 Σεπτεμβρίου του 1955, λόγω των γεγονότων. Το τυπογραφείο σώθηκε, χωρίς ζημιές, λόγω του ότι βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το προξενείο της τότε Σοβιετικής Ένωσης.
«Όσοι είχαν στα χέρια τους την εφημερίδα, την αγάπησαν και φρόντιζαν με τον τρόπο τους να βγαίνει ανελλιπώς», σημειώνει ο 69χρονος κ. Βασιλειάδης. «Αρκεί να αναφέρουμε- λέει- ότι ο γιατρός Γιώργος Αντόσογλου, γαμπρός του Γιαβερίδη, επιμελούνταν την εφημερίδα επί δέκα χρόνια, από το σπίτι του, όπου έμεινε κλινήρης». Το 1960, απόφοιτος της Ανωτάτης Εμπορικής της Κωνσταντινούπολης, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, σε νεαρή ηλικία, ήταν ήδη διευθυντής της εφημερίδας «Ελεύθερη Φωνή». Ο ίδιος έχει «γευτεί» προσωπικά τις συνέπειες των σκληρών νόμων της Τουρκίας. Έχοντας επιλέξει συνειδητά να μείνει στη Πόλη μετά τα Σεπτεμβριανά, κατηγορήθηκε το 1964 για διάσπαση της εθνικής ενότητας της Τουρκίας. Έτσι, έμπλεξε σε μία δικαστική περιπέτεια που έληξε με την αθώωσή του δέκα χρόνια μετά, το 1974. Τότε, αποφάσισε να φύγει στην Αθήνα, για να επιστέψει τελικά το 2002 και να αναλάβει την «Απογευματινή». Η εφημερίδα είχε ακολουθήσει τη φθίνουσα πορεία της ελληνικής μειονότητας της Πόλης, που από 80.000 ψυχές στη δεκαετία του ΄50, σήμερα μετρά 1.800 άτομα. Αρκεί να αναφέρουμε ότι, οι όποιες δημοσιεύσεις της εφημερίδας, προτού αναλάβει ο νέος της εκδότης, ήταν ψαλιδωμένες από διάφορες εφημερίδες. Αξιοποιώντας τα σύγχρονα μέσα, με πολύτιμο συνεργάτη στα τεχνικά το γιό του Μηνά, ο κ. Βασιλειάδης έχει καταφέρει, σήμερα, η «Απογευματινή» να είναι μία αξιόπιστη, τετρασέλιδη καθημερινή εφημερίδα, με έγχρωμες εκτυπώσεις, με ειδήσεις που αφορούν στον ελληνισμό της Πόλης, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Ελλάδα και τον κόσμο. Αν κάτι θα ήθελε διακαώς ο κ. Βασιλειάδης είναι να δει ψηφιοποιημένο το πλήρες αρχείο της εφημερίδας. Μία υπόθεση εύκολη, αν υπάρξει η σχετική βούληση.
«Ο Ελληνισμός της Πόλης είναι σαν το μυθικό Ανταίο: για να τον σκοτώσει κανείς πρέπει να τον ξεριζώσει. Έχει, όμως, μία ιδιαιτερότητα που δεν την έχουν άλλες μειονότητες-τη ζωντανή ασπίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Βασιλειάδης, ο οποίος τρέφει, όπως όλοι, απεριόριστο σεβασμό για τον κ.κ. Βαρθολομαίο, με τον οποίο υπήρξε συμμαθητής στο Ζωγράφειο. «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο- τονίζει- έχει αποκτήσει διεθνώς την αίγλη και τη σημασία που του αναλογεί, με επικεφαλής τη φωτισμένη προσωπικότητα του Πατριάρχη μας, στον οποίο βασιζόμαστε».

Η αξιοζήλευτη υπερδραστηριότητα της Τουρκίας.

Το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Βήμα"(Κυριακή 14/6).
Υπογράφεται από τον κ.Βασίλειο Μαρκεζίνη.
Ο κ.Μαρκεζίνης φέρει τον τίτλο τού σερ και είναι τακτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών Αθηνών, Γαλλίας, Ρώμης, Βελγίου, Ολλανδίας και νομικός σύμβουλος (επί τιμή) της βασίλισσας της Αγγλίας:

1. Το γενικό πλαίσιο

Η Μαύρη Θάλασσα και ο Καύκασος αποτελούν πεδία μάχης για τον έλεγχο και την εκμετάλλευση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου τους. Η Δύση (Ευρώπη/ ΗΠΑ) ανταγωνίζεται με την Ανατολή (Ρωσία), ενώ η Τουρκία, ως συνήθως, συμπαρατάσσεται και με τις δύο. Μολονότι πρόκειται για διπλωματική μάχη, απώτερος στόχος είναι η αυξημένη δύναμη μέσω πλουτισμού. Οι μέχρι τώρα συμφωνίες, όμως, δεν έχουν μόνον οικονομικούς στόχους. Μερικές από αυτές, όπως το πρόσφατο ρωσικό πρόγραμμα γεωτρήσεων στα ανοικτά των ακτών της Αμπχαζίας, αποτελούν πιθανότατα μέρος του ρωσικού πολέμου φθοράς κατά του κ. Σαακασβίλι: η ΝΑ πλευρά της Μαύρης Θάλασσας έχει μεγάλο βάθος και δεν προσφέρεται για γεωτρήσεις, ενώ η ανάδοχος ρωσική εταιρεία έχει ελάχιστη πείρα σε αυτόν τον τομέα. Κάποιες άλλες συμφωνίες, όπως η άρτι ανακοινωθείσα μεταξύ της Τουρκικής Πετρελαϊκής Εταιρείας και του βραζιλιάνικου κολοσσού Ρetroleo Βrasiliero, για γεωτρήσεις στα ανοικτά των... τουρκικών ακτών της Μαύρης Θάλασσας, δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα τεχνογνωσίας, καθώς οι Βραζιλιάνοι έχουν μεγάλη πείρα σε αυτόν τον τύπο γεωτρήσεων. Επί του παρόντος, όμως, καμία από τις δύο χώρες δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα, οπότε τα άμεσα οφέλη της Τουρκίας θα είναι η ενίσχυση του διεθνούς της προφίλ και η πρόσβαση στην ειδικότητα των Βραζιλιάνων, η οποία, κάποια μέρα, θα μπορούσε να της φανεί χρήσιμη στο Αιγαίο.
Υπάρχουν όμως και συμφωνίες που αποτελούν επιχειρηματικές προτάσεις με σοβαρά γεωπολιτικά επακόλουθα: στις πιο πρόσφατες συγκαταλέγεται η ρωσοτουρκική συμφωνία για την κατασκευή του Clear Stream 2, η σκοπιμότητα του οποίου ενδέχεται να ξεπεράσει κατά πολύ την απλή παροχή περισσότερου αερίου στην Τουρκία.

2. Η Τουρκία ξαναχτυπά

Η αξιολόγηση της κινητικότητας για τους αγωγούς αναδεικνύει κάποια ευρύτερα ζητήματα. Επισημαίνουμε τα εξής:
(α) την αποφασιστική επιδίωξη της Ρωσίας να κυριαρχήσει στην ενεργειακή αγορά, κρατώντας σε απόσταση τους κοντινούς γείτονές της· (β) τη μέχρι στιγμής αδυναμία της Ευρώπης να περιορίσει την εξάρτησή της από τη Ρωσία· (γ) την υπερδραστηριότητα της Τουρκίας, που βασίζεται στην αυτοαντίληψή της ως ευρύτατης περιφερειακής δύναμης.
Καθώς η πρόσφατη συμφωνία με τη Ρωσία, για την προσθήκη ενός επιπλέον αγωγού στο Clear Stream, αποτελεί πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, αξίζει να την εξετάσουμε διεξοδικότερα.
Ως προς την εμβέλειά του, το Clear Stream 2 είναι λιγότερο φιλόδοξο από τον Νabucco ή το South Stream. Το κόστος του, επίσης, είναι τουλάχιστον κατά 75% χαμηλότερο. Εν τούτοις, το πρόγραμμα αυτό ενδέχεται να μη βρει χρηματοδότηση καθώς, αφενός, ούτε η Ρωσία ούτε η Τουρκία δεν μπορούν να καλύψουν το κόστος του, και, αφετέρου, η Ρωσία μπορεί να μη διαθέτει το απαιτούμενο αέριο για να εξυπηρετήσει τις συμφωνίες ώσπου να εξασφαλίσει τη ροή αερίου από τις εγκαταστάσεις της στη χερσόνησο Γιαμάλ στην Αρκτική.
Ωστόσο το Clear Stream 2 είναι πλήρες συμβολικής αξίας.
Κατά πρώτο λόγο, εμφανιζόμενο τόσο σύντομα μετά την επικύρωση του Νabucco εκ μέρους της Τουρκίας, υποδηλώνει αμφιβολίες για τη δυνατότητα εξασφάλισης αερίου. Μολονότι όμως η Ευρώπη θέλει να αποφύγει τις δοσοληψίες με τους Ρώσους, οι Τούρκοι δεν έχουν ανάλογους ενδοιασμούς.
Κατά δεύτερο λόγο, όποιο και αν είναι το άμεσο μέλλον του, το Clear Stream 2 θα μπορούσε, επεκτεινόμενο, να μεταφέρει μέχρι και 10 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Κάτι τέτοιο θα έδινε στη Ρωσία και στην Τουρκία έναν ακόμη τρόπο διανομής αερίου και μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη.
Ποιο είναι λοιπόν το πρώτο συμπέρασμα;
Ο κ. Πούτιν αναδεικνύεται νικητής, σφίγγοντας όλο και περισσότερο τη θηλιά γύρω από τον λαιμό της Ουκρανίας και της Γεωργίας, αλλά και εμποδίζοντας τον κ. Ερντογάν να έλθει υπερβολικά κοντά με τον κ. Ομπάμα. Ο τούρκος πρωθυπουργός, από τη μεριά του, δηλώνει απρόθυμος να επιτρέψει στη νέα του προσέγγιση με τις ΗΠΑ να θέσει σε κίνδυνο τις υγιείς συναλλαγές του με τη Ρωσία.

3. Αυτοπρόκλητη παράλυση στην Ελλάδα

Ο τουρκικός χειρισμός της ενεργειακής αγοράς απαιτεί μια ευρύτερη σύγκριση με την αντίστοιχη ελληνική εξωτερική πολιτική.
Το παρόν άρθρο, όπως και κάθε κείμενό μου, δεν έχει κομματικό προσανατολισμό. Αναφέρεται όμως σε ζητήματα γεωπολιτικής και, άρα, είναι πιθανόν να προκαλέσει σκόπιμες ή τυχαίες παρερμηνείες. Αφήνοντας κατά μέρος την ελληνική επιτυχία αναφορικά με την απόρριψη του Σχεδίου Αναν και την τελική υπογραφή του σχεδίου για το Clear Stream, διαπιστώνω πως η εξωτερική μας πολιτική δίνει την εντύπωση ότι είναι παθητική και πεζή. Αποδίδω αυτή την εντύπωση στους εξής παράγοντες:
(α) στις διιστάμενες πολιτικές απόψεις, οι οποίες είναι άκρως επιζήμιες όταν αφορούν μια κυβέρνηση που, εντελώς αυτοκαταστροφικά, επιλέγει να αναλίσκεται σε απροκάλυπτες φιλοδοξίες πολιτικής διαδοχής· (β) στην (παρασκηνιακή) αμερικανική εκμετάλλευση αυτής της διάστασης απόψεων· (γ) στην προτίμηση των πολιτικών μας για στρατηγικές που επιδιώκουν τον επικοινωνιακό εντυπωσιασμό, αλλά όχι για στρατηγικές που επικεντρώνονται σε κρίσιμα ζητήματα· (δ) στη νοοτροπία των συμβούλων του υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι- μέλη, λίγο-πολύ, της δικής μου γενιάς- υπέστησαν επί δεκαετίες (όπως και εγώ) την προπαγανδιστική πλύση εγκεφάλου των Αμερικανών. Ως αποτέλεσμα, δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα να παρεκκλίνουν από την πεπατημένη.

4. Σύγκριση Ελλάδας και Τουρκίας

Σε κάθε απόπειρα σύγκρισης, πρέπει να αναφέρεται το στοιχείο που ξεχωρίζει περισσότερο. Ετσι, εν προκειμένω, θεωρώ ότι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η αυτοπεποίθηση με την οποία η Τουρκία αντιλαμβάνεται τον ρόλο της. Στο κυβερνητικό ντουέτο αυτής της χώρας- τον Γκιουλ και τον Ερντογάν- έχει σήμερα προστεθεί ένας τρίτος πρωταγωνιστής: ένας ικανός πολιτικός, αλλά και σοβαρός διανοούμενος. Τα κείμενα του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου μόλις πρόσφατα άρχισαν να προσελκύουν το ενδιαφέρον των ελλήνων παρατηρητών. Αξιοσημείωτες ιδιότητες αυτών των κειμένων είναι (α) η ευρύτατη γεωγραφική αντίληψή τους για τον ρόλο της Τουρκίας και (β) η στήριξή τους στη λογική και την ιστορία, και όχι στο συναίσθημα.
Η συγκεκριμένη αυτοαντίληψη επιτρέπει στην Τουρκία να διεκδικεί το δικαίωμα εκπροσώπησης, αν όχι και προστασίας, των μουσουλμάνων όλων των Βαλκανίων (και ίσως, κάποτε, όλης της Ευρώπης), αλλά και το δικαίωμα να εμφανίζεται ως διαμεσολαβήτρια υπέρ του θρησκευτικού, ή ακόμη και φονταμενταλιστικού, μουσουλμανικού κόσμου, διατηρώντας παράλληλα το δικό της κοσμικό μοντέλο διακυβέρνησης. Οι απόψεις του Νταβούτογλου για το Αιγαίο διαγράφονται επίσης δυσοίωνες.
Ας σημειωθεί ότιη τουρκική αυτοαντίληψη δεν απορρέει μόνον από την επίγνωση της χώρας για την κρίσιμη γεωγραφική της θέση. Οι περισσότεροι Ελληνες στηρίζονται στο συγκεκριμένο επιχείρημα για να δικαιολογήσουν τη δική τους αναποτελεσματικότητα, πιστεύοντας, σχεδόν μοιρολατρικά, ότι δεν έχουν καμία επιλογή. Η στάση τους μόνον εν μέρει μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Το ελληνικό πρόβλημα, θεωρώ, είναι ότι έχουμε χάσει την αυτοπεποίθησή μας,την ενότητά μας, αλλά και την αίσθηση προσανατολισμού μας. Πολύ καταστροφικά, στο εξωτερικό, εμείς οι ίδιοι υποβιβάζουμε τη χώρα μας, ενώ, στο εσωτερικό, αναλίσκουμε τον χρόνο μας σε «πολέμους πρωθυπουργικής διαδοχής», πραγματικά ή φανταστικά σκάνδαλα, ή ακόμη και αναζωπυρώσεις παλαιών διενέξεων για τον Εμφύλιο! Από τη σύγχρονη Ελλάδα απουσιάζει επίσης ένα ιδανικό: ένας στόχος προς τον οποίο θα τείνουν οι ελπίδες και οι προσπάθειες των πολιτών. Ο πολιτικός που θα προσφέρει στον λαό ένα τέτοιο ιδανικό, μια πηγή ελπίδας και περηφάνιας, θα γίνει ο λυτρωτής της σημερινής «χαμένης» γενιάς. Ωσπου όμως να συμβεί αυτό, οι Ελληνες θα παραμείνουν απελπισμένοι, αποπροσανατολισμένοι, εσωστρεφείς και ανίσχυροι.
Ας μελετήσουμε, λοιπόν, τις εμπορικές μάχες της Μαύρης Θάλασσας από διάφορες σκοπιές, και όχι μόνον από τη σκοπιά της ενέργειας. Και ας μάθουμε από τους αντιπάλους μας ότι μπορεί μεν ο πλούτος να βοηθά τη διπλωματία, αλλά και η αποφασιστική διπλωματία μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία πλούτου. Τούτο, όμως, θα επιτευχθεί μόνον εάν έχουμε τη βούληση να επιδιώξουμε νέες ιδέες και την αυτοπεποίθηση να τις δηλώσουμε ανοιχτά και να πολεμήσουμε για αυτές- κυρίως, όμως, μόνον εάν σταματήσουμε να αφήνουμε τον κόσμο τού χθες να καθορίζει τον κόσμο τού αύριο.
Αναρτήθηκε από The acrobats